Sprekende Ezel

Reads: 194  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Sonja Plevoets heeft een emotionele schok gekregen door een verkeerd afgelopen liefdesrelatie. Nu heeft ze langs Tinder om een andere man leren kennen. Jo Ghysen klinkt veelbelovend. Dus heeft ze hoop dat ze dit keer meer geluk zal hebben...

Sprekende Ezel
 

door Bruno Roggen


Verwittiging:
 
Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


Al een paar keer had Sonja Plevoets zich afgevraagd of ze er wel goed aan gedaan had om van uit Bevingen naar Hasselt te verhuizen. Ze had dat gedaan om dichter bij haar werk in het Salvatorziekenhuis te wonen. Ook moest ze voor bepaalde cursussen één keer per week naar Maastricht. Vanuit Hasselt was dat praktischer dan vanuit Bevingen. Maar vooral haar werk in de Salvatorkliniek, dat was de belangrijkste reden waarom zij was weggegaan bij haar ouders. Het was wel niet de enige. Die bezorgde mensen bleven, met de allerbeste bedoelingen, toch maar steeds hun neus in Sonja’s zaken steken…
 

Sonja Plevoets woonde al meer dan een jaar op een appartementje op de Luikersteenweg in Hasselt. Zij miste echt haar twee honden die bij haar thuis in Bevingen gebleven waren. In Hasselt had ze wel een lief opgescharreld langs Tinder om. Die heette Jo Ghysen, en hij werkte in Bokrijk in het Bosbiologisch Centrum. Hij woonde nog bij zijn ouders op de Kiewit.
In het echt hadden Sonja en Jo elkaar nog nooit ontmoet. Ghysen had daar wel al een paar keer op aangedrongen, maar Sonja had telkens een excuus gevonden om Jo met een kluitje in het riet te sturen. Voorlopig hield ze liever de boot nog wat af. Door haar vorige lief, de Truienaar André Bels, een echte “bink”, had ze zich veel te vlug laten inpalmen. Met hem was ze te snel intiem geworden, en daar had Bels van geprofiteerd. Hij vond alles wat Sonja hem toeliet en wat ze voor hem deed vanzelfsprekend na een tijdje. Het ging zelfs zover dat hij achter haar rug nog uitging met andere meisjes. Daar was Sonja achter gekomen, en onmiddellijk had ze toen Bels de bons gegeven. Maar met schade en schande had ze daar toch een les uit geleerd en gezworen dat zoiets haar nooit meer zou gebeuren.

 

Dat ze constant aan Gaylord en Primus, haar twee Labradors, dacht en dat ze het miste om die te kunnen knuffelen… Dat zei Sonja Plevoets terloops tegen Jo Ghysen terwijl ze via Tinder met elkaar praatten, gewoon om een gesprek te voeren. Sonja had er verder geen gedachten bij, maar Jo beet er zich in vast:
 

"Zullen we naar de kinderboerderij in Kiewit gaan? Dat is vlak bij mij thuis. Als je er niets op tegen hebt kunnen we daarna naar mijn ouders gaan om samen koffie te drinken." typte hij en nodigde Sonja uit.
 

Eerst twijfelde Sonja. Ze kende Jo nog niet eens een maand, en ze dacht aan de bittere ontgoocheling die ze met André Bels opgelopen had. Uiteindelijk, nadat ze bijna twee dagen lang berichten hadden uitgewisseld, ging Sonja akkoord. Zij accepteerde omdat hij had gezegd dat je op de kinderboerderij dieren mocht knuffelen. Dat het haar meer opwond om wat dieren te kunnen aaien dan om dat afspraakje met haar nieuwe aanbidder, dat zei ze niet tegen Ghysen. Nieuwsgierig was ze wel. Hij leek best schattig zoals ze hem langs Tinder om had leren kennen. Maar evenzeer was ze nieuwsgierig omdat hij haar had uitgelegd dat hij een semi-professionele buikspreker was. Naast zijn werk in het Bosbiologisch Centrum had Ghysen ook het statuut van zelfstandige in bijberoep. Hij trad geregeld in de weekends op als buikspreker, zowel voor kinderen als voor een volwassen publiek. Vooral in woonzorgcentra overal in Limburg was hij tamelijk populair.
 

Dus toen Sonja hem op een mooie warme dag voor de ingang van de Kinderboerderij in de Putvennestraat ontmoette verwachtte zij dat Jo Ghysen op zijn minst vreemd zou zijn.
Er stonden twee politiemensen van de stad Hasselt aan de ingang, een tamelijk grote blonde vrouw en een kleinere man met erg brede schouders. De twee agenten bekeken Sonja en Jo. Ze leken verwonderd dat die twee volwassenen zonder kinderen naar de kinderboerderij gekomen waren. Vooral de blik op het gezicht van de vrouwelijke agente leek achterdochtig, vond Sonja. Jo besteedde niet de minste aandacht aan de politiemensen.

 

”Hallo, fijn je eindelijk eens in het echt te ontmoeten,” zei Jo toen Sonja hem een vluchtig kusje op zijn wang had gegeven als begroeting. “Ik moet zeggen, je foto op Tinder doet je geen recht. Je bent verbluffend, zo mooi.”
 

Sonja was compleet verrast en meer dan gevleid. Zo had indertijd André Bels haar ook overrompeld, maar daar dacht zij niet aan. Zij voelde haar wangen rood worden.
 

"Wow! Je overdrijft wel, maar toch… dankjewel."
 

Misschien gaf ze aan Jo de buikspreker meer vrij spel dan eigenlijk goed voor haar was? Daar dacht Sonja niet eens aan. Ze zweefde een beetje. Goed was dat niet, maar complimentjes hadden dat effect op haar.
 

"Dus, ben je klaar om wat schattige kleine beestjes te aaien?" vroeg Ghysen glimlachend.
 

Sonja merkte met genoegen op dat zijn tanden perfect gevormd waren, recht op een rij stonden en oogverblindend wit waren.
 

“Zeker, ik ben er klaar voor.” zei ze, en glimlachte zelf.
 

Sonja kende Jo nog maar vijf minuten, maar haar brein was al bezig met fantasieën over toekomstige romantische afspraakjes, een eventuele exclusieve relatie, met alles erop en eraan. Na zoveel vreselijke ervaringen met André Bels uit Sint-Truiden wilde zij echt contact maken met een aardige vent.
 

“Kom, we gaan eens kijken wat er hier allemaal te beleven valt.” zei Ghysen, terwijl hij zachtjes Sonja’s hand pakte en haar meenam naar de kinderboerderij. Een kleine rilling van geluk trok door haar heen… Hij hield haar hand al vast!
 

"Je bent een klinische laborante, toch?" vroeg hij aan Sonja. Hij klonk oprecht geïnteresseerd terwijl ze naar de schaapskooi liepen.
 

“Ja, dat is mijn werk in de Salvatorkliniek,” antwoordde Sonja. “Maar ook studeer ik nog. Ik volg online cursussen aan de universiteit van Maastricht. Daar moet ik wel één keer per week naartoe. Mijn bedoeling is een master te behalen in klinische biologie. Of ik dat ga halen… Enfin, ik probeer, en we zullen wel zien waar het schip strandt…”
 

“Wow,” zei Jo, en zijn ogen glinsterden van bewondering. "Zeer indrukwekkend. Je ben niet alleen prachtig, maar nog erg slim ook.”
 

Sonja was zo opgewonden en verrast door zijn complimenten dat zij niet eens kon reageren. Zij bloosde gewoon weer en glimlachte maar. Zelf vond ze dat een beetje dwaas. Eigenlijk deed ze als een bakvis van veertien, vijftien jaar. Daarom probeerde ze Jo zijn aandacht af te leiden:
 

“Dus je bent buikspreker. Hoe gaat dat?" vroeg zij, terwijl zij haar hand uitstak om een van de dwerggeiten aan de andere kant van het hek te aaien.
 

"Ongeveer eens om de twee weken treed ik ergens op, soms ook wel vaker. Je moet weten, in de entertainment sector gaat het er nogal wisselvallig aan toe. Vast werk als buikspreker, dat mag ik vergeten.”
 

“Dat begrijp ik. Maar wat doe je dan meestal?”
 

“Vanalles. In het poppentheater van Herman Schroyen doe ik de stemmen voor sommige poppenshows. Dan heb ik mijn eigen optredens in scholen, jeugdverenigingen, woonzorgcentra en soms ook in ziekenhuizen, in heel Limburg en delen van Vlaams Brabant.”
 

“Oh, dan heb je het niet zo makkelijk,” zei Sonja. "Dus wat je zegt is dat je eigenlijk een beetje een probleem hebt met je werkzekerheid.”
 

Jo Ghysen grijnsde: "Niet echt. Het gaat goed met me," zei hij. "Het loon dat de provincie mij betaalt voor wat ik in Bokrijk doe is mijn vangnet. Maar dat werk vind ik oersaai. Mijn uiteindelijke doel is om mijn eigen klein theater in Hasselt te hebben."
 

“Dat zou geweldig zijn!” zei Sonja, terwijl ze eraan dacht hoe leuk het zou zijn om de vriendin, of zelfs de vrouw te zijn van een artiest die zijn eigen theater had.
 

“Bedankt,” zei Ghysen "Dat denk ik ook."
 

Ze vielen in een gezellige stilte terwijl ze naar het volgende hok liepen, waar een miniatuurpaard zijn schattige snuit door de lamellen van het hek duwde om geaaid te worden.
 

“Hoi, paardje!” zei Sonja, terwijl ze naar omlaag leunde om het dier te strelen. Het paard opende zijn mond om te hinniken, maar in plaats daarvan kwam "Wow, hoe mooie borsten!” uit zijn mond met een stem die zo grommend en toch hoog was dat Sonja geschokt en verbijsterd terugsprong. Zij keek naar Jo.
 

“Heb je dat gehoord?" vroeg ze, want zijn gezicht bleef totaal uitdrukkingsloos.
 

“Het klinkt alsof het paard een beetje zin in je heeft,” zei hij. "Ik kan het hem niet kwalijk nemen."
 

Een prikkel van onbehagen kroop omhoog over Sonja’s huid, maar ze zei niets. Zij ging door naar het volgende hok met Jo achter zich aan. Een groepje mollige biggen verdrong zich rond het hek en opnieuw boog Sonja zich voorover om ze te aaien.
 

“Het paard had gelijk.” klonk een piepende stem. “Verdomd gelijk, wat een prachtig balkon heeft die!” zei een andere big. "Euh, meisje, heb je een scheet gelaten?" vroeg er een derde.
 

Dat ging te ver. Sonja sprong overeind en draaide zich met een ruk om naar Jo.
 

"Wel verdomme, weet je dan als buikspreker niets anders te bedenken?" vroeg ze.
 

Het gezicht van Ghysen was nog steeds uitdrukkingsloos, maar zijn ogen dansten van vrolijkheid.
 

"Wat heb je, liefje?" vroeg hij. "Wat is er met je aan de hand?"
 

“Met mij niets,”antwoordde Sonja. “En met jou?”
 

Zij vroeg het, maar net toen ze het zei drong alles tot haar door. Hij was tenslotte een buikspreker.
 

“Ik dacht dat je misschien een staaltje van mijn talent zou willen hebben.” zei Jo, en hij haalde zijn schouders op.
 

"Euh, veel talent ligt er niet in je teksten,” slaagde Sonja erin te zeggen. "Denk jij zelf dat het indrukwekkend was?"
 

Daar gaf Ghysen geen antwoord op. Hij grinnikte, dat was alles. In de ruimte tegenover het hok van de varkens stond een ezel. In plaats van dat Jo dit keer normaal reageerde opende de ezel zijn muil en zei: “Hé, jij hebt een mooie kont! Die zou ik wel eens zonder kleren willen zien!”
 

“Verdorie, het is toch niet waar!” zei Sonja. Zij kwam er al snel achter dat haar droom over haar toekomst met Jo Ghysen totaal geen zin had. Veel verschil tussen hem en André Bels was er niet, dacht ze. Het was tijd om wakker te worden en naar huis te gaan. Maar voordat ze ging vertrekken ging ze naar de ezel toe, legde haar armen in zijn nek en knuffelde hem.
 

“Weet je schatje, een ezel verwennen is niet verkeerd.” zei Ghysen. Sonja stond op het punt te reageren toen de sprekende ezel haar de adem afsneed:
"Wat denk je, schat, wil ik over het hek springen en je een meer persoonlijke aaiervaring bezorgen"

 

"Laat maar zitten…" mompelde Sonja met gefronste wenkbrauwen .
 

“Ik denk dat de ezel een interessant idee heeft,” zei Jo, die naar Sonja toe stapte met een wulpse grijns op zijn gezicht. "We zijn tenslotte alleen hier, jij en ik..."
 

Ghysen meende het, want hij hield zijn handen niet thuis. Wat hij wou, dat had Sonja onmiddellijk begrepen. Daarop paste zij een afleidingstactiek toe: zij knipoogde naar hem en er verscheen een zwoele uitdrukking op haar gezicht.
 

"Weet je, je bent niet verkeerd." Zij wees naar het hok van de ezel. "Waarom klim je daar niet in, sluit je je ogen en wacht je op mij? Ik heb een idee."
 

Het gezicht van Jo Ghysen klaarde op. Hij struikelde bijna over zijn voeten terwijl hij naar de ezelkooi rende. Toen hij over het hek was geklommen, sloot hij vol verwachting zijn ogen en riep:
 

"Oké, ik ben klaar!"
 

“Geef me een minuutje,” kirde Sonja. “Ik ga even naar het toilet. Zo dadelijk ben ik terug.”
 

In plaats van naar de toiletten haastte zij zich terug naar buiten.
 

"Neem me niet kwalijk," zei ze tegen de politiemensen, "maar er is een man die rare dingen doet in de ezelkooi. Ik dacht gewoon dat u dat zou willen weten.”
 

De politievrouw zuchtte, en ze haakte een stroomstootwapen los van haar uniformriem.
 

“Geloof het of niet, dit is niet de eerste keer dat dit is gebeurd, juffrouw. “Er zijn al af en toe perverse en gestoorde kerels hier geweest die bepaalde bedoelingen met de dieren hebben. Wij zijn daarop voorbereid."
 

Ze liep weg met haar mannelijke collega in haar kielzog.  Net toen Sonja Plevoets in haar auto stapte hoorde zij een hoge pieptoon. Er was deze keer geen twijfel uit welke mond die kwam. Niet uit die van de sprekende ezel.

© Bruno Roggen, Anhée, 2022


Submitted: January 25, 2022

© Copyright 2022 impetus. All rights reserved.

Add Your Comments:


Facebook Comments

Boosted Content from Premium Members

Short Story / Religion and Spirituality

Book / Science Fiction

Short Story / Children Stories

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Science Fiction