Romantiek met Bourgogne

Reads: 389  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Na het overlijden van haar man door een zwaar hartinfarct begint Lydia, om zijn herinnering te eren, de traditie om twee keer per jaar het restaurant te bezoeken waar zij als paar altijd naartoe gingen om hun huwelijksverjaardag te vieren...

Romantiek met Bourgogne

door Bruno Roggen

 

Verwittiging:

 

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


 

Sommigen keken ervan op als die elegante en chique geklede vrouw binnenkwam in het restaurant Le Bon Chai in Luik. Een vaste klant was zij niet. Al sinds jaren kwam Lydia Anneels elk half jaar naar Le Bon Chai. Het was een gewoonte die stilaan een traditie was geworden. Zij was gewend om de zonnewende van juni en opnieuw die in december te vieren met een diner en een paar glazen wijn uit de Bourgogne. Twee keer per jaar, jaar in, jaar uit.

Het begon in het jaar dat haar man Frank Thomis stierf. Ze waren tamelijk jong getrouwd en gingen die avond in juni hun 22-jarig huwelijksjubileum vieren toen het zware hartinfarct toesloeg. Lydia stond dicht tegen haar man aan. Zij was zijn stropdas aan het strikken, want zelf kon hij dat niet. Het was net voordat zij naar Le Bon Chai zouden vertrekken. Dat kwam er, jammer genoeg, niet meer van. Frank zijn gezicht werd donkerrood, en hij greep naar zijn borst. Hij viel kreunend op de grond. Even waren er nog stuiptrekkingen, toen bleef hij stil liggen met open ogen en opengesperde mond. Het was alsof de touwtjes aan een pop waren geknipt. Zijn hart had het gewoon begeven…

Het leven werd stil voor Lydia na het heengaan van Frank. Ze bleef naar haar werk in Diest gaan en bezocht om de twee weken haar twee dochters die het huis uit waren. Maar echt gelukkig was Lydia niet meer nu ze alleen was. De kleur van haar dagen was vervaagd. Eigenlijk had ze had geen baan meer nodig, want Frank had royaal voor haar gezorgd, maar het vulde haar tijd en verbrak haar eenzaamheid.

Toen, op de derde verjaardag van zijn overlijden, kreeg Lydia een idee. Waarom blijven treuren? Waarom niet het wonder vieren dat ze toch meer dan twintig jaar lang die speciale partner had gehad die het universum haar had gegeven om haar leven mee te delen? Lydia moest er niet lang over nadenken. Ze zou naar hun speciaal rendez-vousrestaurant gaan en een goed glas Bourgogne heffen ter vreugdevolle herinnering aan haar Frank. Vosne Romanée, dat was de wijn die hij zo geweldig vond, en die hij Lydia ook had leren waarderen in al zijn finesses…

Teruggaan naar Le Bon Chai… Lydia vond dat idee zo leuk dat ze ging winkelen en een nieuw kleedje en bijpassende schoenen kocht. Ze maakte een reservering bij Le Bon Chai, voor één persoon. Na het overlijden van Frank had Sylvia het huis in Hasselt verkocht. Ze was verhuisd om dichter bij een van de dochters te zijn die nu in Berbroek woonde. Dat betekende een halve dag reizen met het openbaar vervoer om het restaurant in Luik te bereiken. Maar het was belangrijk genoeg voor Lydia Anneels om er een bijzondere reis van te maken. Als de tijd van de zonnewende gekomen was boekte zij voor drie dagen een kamer in het Hotel De La Couronne op de Place des Guillemins, vlak bij het treinstation.

De eerste twee jaar zou ze één keer gaan, bij de zomerzonnewende eind juni, dat was Lydia’s voornemen. Het viel haar geweldig mee. Toen het derde jaar begon voegde ze er de winterzonnewende in december aan toe. Lydia had ervaren dat deze speciale pelgrimstocht zo bijzonder was. Niet alleen omdat ze weer veel dacht aan haar man Frank. Ze had er ook plezier van, en ze genoot van de lekkere gerechten en de Vosne Romanée in Le Bon Chai.

Er was maar één zaak die haar telkens ergerde bij haar diner. En het gebeurde elke keer opnieuw. Als ze haar reservering maakte per telefoon zei ze altijd "Voor één persoon, alsjeblieft", maar elke keer stonden er twee couverts op haar tafel. En twee wijnglazen. Telkens ze aan haar tafel ging zitten zuchtte ze en vroeg ze om het tweede couvert met glazen en borden weg te nemen.

Dit bezoek aan Le Bon Chai zou anders blijken te zijn. Lydia had de reservering de maand eerder al gemaakt. Het was voor het voorlaatste weekend van december en ze had al eerder geleerd dat het moeilijk was om eind december een tafel te krijgen vanwege de feestdagen.

Lydia genoot van een verblijf van een hele week in haar favoriete hotel, dit keer als cadeau voor zichzelf. Ze had weer een nieuw kleedje, schoenen, een bijpassende handtas en een winterjas gekocht. Ze berispte zichzelf voor de nogal impulsieve en extravagante aankopen, maar slechts een beetje.

Toen ze in Le Bon Chai aankwam bewonderde Lydia zoals elk jaar de kerstversieringen. Terwijl ze rondkeek in het restaurant merkte ze op dat ze dit jaar op de een of andere manier extra sfeervol en weelderiger leken. Le Bon Chai had sinds haar laatste bezoek één Michelinster gekregen, een bewijs dat het restaurant zeer werd gewaardeerd om zijn lekkere en verzorgde Franse keuken. En natuurlijk ook omwille van de wijnen. Frank was een wijnliefhebber geweest, en zijn favoriet was de Vosne Romanée. Eerder had Lydia af en toe wel wijn gedronken, maar ze kende er niet veel van en gaf niet echt om de smaak. Voordat Frank haar ingewijd had in de wereld van de oenologie had ze liever een ijskoud glas bier, Cristal Alken of Jupiler bij voorkeur. Dat kreeg ze wel als een soort aperitief, maar Frank had haar van een lofspraak op de Vosne Romanée laten genieten:

De stijl van Vosne-Romanée wijnen is een combinatie van elegantie en kracht. De beste en duurste Grand Cru-wijnen van dit dorp in de Bourgogne worden vaak gezien als de ultieme uitdrukking van Pinot Noir: Vosne, de parel van de Côte des Nuits! Van hier komen de grootste crus: Romanée en Richebourg, nobele wijnen van fluweel, vuur en onovertreffelijke gratie. Het zijn wijnen die rijk, sober, krachtig en aristocratisch zijn. Ze hebben een delicaat, maar goed gedefinieerd boeket, een stijlvolle, fluwelen diepte van smaak en een aanhoudende maar stevige afdronk…”

Lydia luisterde aandachtig naar de deskundige uitleg van Frank terwijl ze genoot van haar glas bier. Ze geloofde haar man blindelings. Ze deed sinds altijd mee met hem, en dronk haar glas Vosne Romanée. Dat bleef ze doen, ook nadat Frank er niet meer was, en ter ere van hem.

Nadat een dienster van Le Bon Chai haar jas had aangenomen, werd Lydia door de maître d’hôtel naar haar tafel gebracht. En zoals altijd waren er de twee couverts en twee wijnglazen.

Even bleef ze staan, op het punt om te vragen om het overbodige couvert af te ruimen, maar in een plotse ingeving deed ze het toen niet. Ze ging zitten, schudde haar servet uit en legde die op haar schoot. Lydia verwachtte dat er snel een van de obers zou komen en ze was klaar om te bestellen.

"Goede avond. Mag ik u wijn aanbieden?”

Dit was een stem die Lydia niet herkende. Ze sloeg haar ogen op en zag een man staan met een zuivere witte handdoek over een arm en een vragende glans in zijn ogen. Hij was ongeveer van haar eigen leeftijd. Dat leidde Lydia af uit de grijze strepen in zijn overigens lichtbruin haar. Hij leek groot, maar dat was moeilijk te bepalen vanuit haar eigen zithouding. Alleszins, hij was knap genoeg om haar te doen blozen…

Blozen? Waar komt dat vandaan?” vroeg Lydia zich af. Zonder na te denken waarom, antwoordde ze:

Ja, alsjeblieft, je beste Vosne Romanée, in allebei de glazen.”

Verwacht u gezelschap?” vroeg de man beleefd. “Zal ik dan misschien wachten met de wijn?”

Lydia merkte dat ze in de war was en opnieuw kon ze niet achterhalen waarom.

Euh… Nee. Alleen ikzelf…”

Ze beëindigde haar zin niet. De sommelier glimlachte en vertrok. Lydia kon niet begrijpen wat er met haar aan de hand was. Ze was volledig in de war, en nochtans had ze nog geen druppel wijn gedronken. In de afgelopen jaren was zij al vaker met knappe vreemden geconfronteerd en geen enkele glimlach van die mannen had haar hart sneller doen slaan. Nu had ze ineens vlinders in haar buik als een schoolmeisje omdat deze man vroeg of ze wat wijn wilde…

Terwijl Lydia zichzelf een uitbrander gaf om terug greep op haarzelf te krijgen kwam hij terug. Hij liet haar de fles Vosne Romanée zien, bood aan om een beetje in te schenken zodat ze het kon controleren, zoals het past als wijn wordt geserveerd, maar het enige dat Lydia kon doen was stom te mompelen:

Hij zal wel goed zijn.”

De sommelier glimlachte opnieuw en schonk de heerlijke wijn in allebei de wijnglazen.

Toen deed ze het ondenkbare, en vroeg hem:

Zou je willen meedoen?”

Haar gedurfde vraag bezorgde haar bijna hartkloppingen. Had zij echt zojuist deze volslagen vreemde gevraagd om bij haar te komen zitten? Aan haar tafel? Aan haar gebruikelijke feesttafel waar ze haar overleden man kwam herdenken? Blijkbaar had ze dat wel degelijk gedaan omdat de onbekende man haar antwoordde:

Hoe erg aardig van je. Ik ben vereerd!” Hij trok de stoel aan de andere kant van de kleine tafel naar achter en ging zitten. Hij pakte zijn glas en zei:

Gezondheid. Op jou.”

Alsof een andere persoon haar lichaam had overgenomen merkte Lydia dat ze naar haar glas reikte. Ze hief het in een verlegen groet naar hem toe en nam een slokje. Toen bedwong zij haar nieuwsgierigheid niet mee:

Mag ik vragen wie jij bent?"

De vreemdeling die zich met haar had bemoeid en eigenlijk haar feestelijke diner verstoord had lachte zacht:

Laat ik me even voorstellen. Mijn naam is Philippe de Meyrlaen. Ik ben de kleinzoon van Christophe de Meyrlan, de oprichter van dit restaurant en de chef-kok. Ik ben onlangs naar Frankrijk verhuisd naar de wijnmakerij van onze familie in de Côtes de Beaune. Ook al kom je hier maar twee keer per jaar, mijn vader heeft je opgemerkt en me over jou verteld. En ik wilde je eens ontmoeten.”

Terwijl Philippe dat zei wierp hij een snelle blik naar links en hief een hand op. Lydia had het gevoel alsof ze in een film zat. De onwerkelijkheid van de situatie waarin ze was beland was zo sterk dat ze moest haar hoofd schudden. “Laten we het snel samenvatten,” zei haar brein. “Eerst wou je dat beide couverts op tafel bleven. Vervolgens liet je wijn in allebei de glazen serveren. Toen nodigde je een volslagen vreemde uit, van wie je dacht dat het de sommelier was, om bij je te komen zitten. Dat is toch juist, of niet?”

Blijkbaar wel, want Lydia zei: "Aangename kennismaking. Ik heet Lydia Anneels en ik ben blij u te ontmoeten. Ik wist dat dit een familiebedrijf was, maar ik had geen idee dat de familie zich helemaal tot in Frankrijk uitstrekte. Maar, meneer de Meyrlan, waarom zou u mij willen ontmoeten?”

Op dat moment kwam de eigenlijke ober voor haar tafel staan en zette een glas ijskoude Jupiler naast haar bord. Toen lachte Lydia hardop.

Hoe wist je dat?” vroeg ze.

Philippe de Meyrlan zei:

Kun je het niet raden? Al jaren jaar kom je twee keer elk jaar naar dit restaurant. Iedereen weet dat het iets te maken heeft met de herinnering aan je man, omdat jullie beiden eerder je huwelijksjubileum hadden gevierd. En het personeel weet inmiddels dat je zowel een rijkelijke Vosne Romanée lekker vindt als een glas koud bier.”

Lydia was inmiddels helemaal in de sfeer, in de ban van zowel de man als van zijn verhaal.

Ideaal, eerst een glas koud bier, en dan de voortreffelijke wijn die jullie hier serveren…”

We proberen onze klanten gelukkig te maken in Le Bon Chai.”

Wel, ik moet zeggen, ik ben altijd zeer tevreden geweest over de service in dit restaurant.”

Over de rand van zijn wijnglas keek Philippe haar aan.

Dus, je bent tevreden,” zei hij, “Maar waarom heb je deze keer niet gevraagd om het tweede couvert af te ruimen? Waarom, na het zoveel jaren wel te hebben gevraagd?”

Lydia reikte naar haar glas wijn en nam een dankbare slok. Ze hield van de verfijnde smaak.

Eerlijk? Ik weet het niet zeker,” zei ze. “Maar toen ik de reservering voor dit jaar maakte, voelde dat opeens anders. Ook toen ik even geleden de zaal van het restaurant binnenliep voelde het op de een of andere manier anders, lichter en vrolijker. En toen ik aan de tafel stond voordat ik ging zitten, en keek naar de twee glazen stoorden ze me niet langer. Ik stond open voor bepaalde mogelijkheden.”

Dat is zo boeiend, intrigerend zelfs,” lachte Philippe. “Weet je Lydia, wat jij zegt weerspiegelt mijn redenen om terug te keren uit Frankrijk. En dan nog, mijn vader gaat met pensioen. Hij vroeg me een nieuwe chef-kok te zoeken en of ik de leiding van het restaurant wilde overnemen. Mijn oom Ferdinand beheert de wijnmakerij in Frankrijk, dus ik besloot hierheen te komen. En ik moet zeggen, het was een feest om de aantrekkelijke dame te ontmoeten die ons etablissement elk jaar siert. Het moet het Lot zijn dat er zo over beslist heeft. Dit is mijn pas tweede dag in het restaurant sinds ik uit Frankrijk terug ben. Mijn bedoeling is om onze nieuwe chef-kok te verwelkomen. En nu we het er toch over hebben, ik hoop zo dat je onze nieuwe menukaart leuk zult vinden.”

Daarop werd op een teken van Philippe door een ober een menukaart voor Lydia neergelegd. Toen hij opstond om haar bij haar etentje alleen te laten zei hij:

Smakelijk! Ik hoop dat je van je diner zal genieten.”

Wacht even,” zei Lydia, terwijl ze opnieuw dacht dat ze helemaal gek was, “alsjeblieft Philippe, wil je niet bij me komen zitten en ook eten? Ik zou het geweldig vinden om er samen van te genieten, en als je er niets op tegen hebt, je beter te leren kennen.”

© Bruno Roggen, Anhée, 2022


 


Submitted: February 27, 2022

© Copyright 2022 impetus. All rights reserved.

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Romance Short Stories

Boosted Content from Premium Members

Short Story / Humor

Short Story / Commercial Fiction

Short Story / Flash Fiction

Short Story / Literary Fiction

Other Content by impetus

Short Story / Fantasy

Short Story / Romance

Short Story / Science Fiction