Vervelende Onderburen

Reads: 15  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Romance  |  House: Booksie Classic

Een man heeft in een appartementsgebouw vervelende onderburen. Dag en nacht is er lawaai, muziek die te luid speelt, en ook huiselijk geweld. Na geruime tijd is hij de situatie beu, en hij besluit tot de actie over te gaan om voorgoed een einde te maken aan het ongemak...

Vervelende Onderburen

door Bruno Roggen

Verwittiging:

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


 

De Covid pandemie en de bijhorende maatregelen gooiden het leven van veel mensen ondersteboven. Eerst had Rob Vanheks gedacht dat die voorschriften in zijn voordeel zouden uitdraaien. Van thuis uit werken, dacht hij, dat zou geweldig zou zijn. Hij zou niet meer elke morgen om half zeven moeten opstaan en zowel de interessante als de vervelende collega’s van DriPlas Hydraulic Industries op de Fordlaan in Genk nog moeten confronteren.

Maar zoals dat in zijn leven al meer gebeurd was had Rob Vanheks zich vergist. Hij werkte voortaan thuis in zijn appartement op het Lutselusplein in Diepenbeek. Waar Vanheks niet aan had gedacht was dat hij, in plaats van met zijn collega’s in Genk, nu voortdurend zou geconfronteerd worden met zijn onderburen. Benny Wolfs en zijn vrouw Anja Souren waren, volgens Vanheks al snel merkte, mensen die je maar in erg kleine dosissen kon verteren. Het was vooral vervelend dat zijn buren altijd thuis waren. Het leek alsof ze hun appartement nooit verlieten om boodschappen te doen, een wandelingetje te maken of voor eender welke andere buitenactiviteit. De conciërge van het flatgebouw, Leni, zei eens smalend tegen Rob dat ‘die van Wolfs’ alleen maar goed waren als nietsnutten. Daar was Vanheks maar gedeeltelijk mee akkoord. Een nietsnut, dat was hij, Benny Wolfs. Zijn arme vrouw Anja had jammer genoeg het kortste strootje getrokken en moest hem verdragen. Het constante geschreeuw van Wolfs en het spelen van rapmuziek de klok rond… het was niet te harden. Rob had wel een beetje medelijden met Anja. Ze was hoogzwanger en Wolfs leek zich meer zorgen te maken over zichzelf dan over zijn vrouw of de ongeboren baby.

Rob Vanheks woonde op de verdieping net boven hen en vanuit zijn ondoorzichtige badkamerraam had hij uitzicht door de koepel van hun overlicht. Laatst hoorde Vanheks zijn onderbuurvrouw voor de verandering eens tegen haar man schreeuwen, want gewoonlijk was Wolfs het die tegen haar schreeuwde:

Benny, wat heb je gedaan! Ben je nu helemaal gek geworden?"

Rob gluurde door de ruit en zag dat het haar van Benny Wolfs plots gitzwart was geworden. Hij leek nu een beetje op de man op de posters die Wolfs aan hun muren had hangen. Dat was een of andere rapper. Vanheks vermoedde dat het degene was wiens stem hem 's nachts wakker maakte als Wolfs teveel gedronken had of aan de drugs was en de stereo op vol volume zette.

Eerlijk gezegd werd het op de duur Rob Vanheks allemaal wat te veel. Hij overwoog om voor zijn eigen welzijn te verhuizen, misschien naar Genk om als de miserie met de Covid pandemie voorbij was dichter bij zijn werk te zijn? Hij sliep niet van het lawaai, dus het werk dat hij thuis deed voor DriPlas Hydraulic Industries had er ook onder te lijden. Niet alleen dat, hij was toch geboeid door wat er in het appartement onder hem allemaal gebeurde. Daardoor besteedde hij veel te veel tijd aan het bespioneren van Benny en Anja door de koepel van het overlicht. In de gaten houden waarmee ze bezig waren was dwingend. Het werd voor Rob Vanheks een ware obsessie, zoiets als zijn eigen privé TV-programma met een hoog soapgehalte.

Maar die obsessie, daar moest hij onderuit raken, dat besefte Vanheks. Er zou iets moeten veranderen. Hij besloot dat hij de stier bij de hoorns moest vatten, en dat het aan hem was om het initiatief te nemen. De volgende avond klopte Rob Vanheks, voor de gelegenheid gekleed in zijn beste pak, met wit hemd en stropdas om de nodige indruk te maken, op de deur van zijn vervelende onderburen. Benny Wolfs kwam opendoen en bekeek hem van top tot teen. Zijn ogen rustten eindelijk op Rob zijn gladgeschoren gezicht dat mooi tot zijn recht kwam door het opzettelijk gekozen strakke witte hemd.

"Goede avond,” zei Rob Vanheks. “Ik ben je bovenbuur. Ik hou echt van de muziek die je speelt en vroeg me af of je zou kunnen adviseren welke cd's ik moet kopen?"

Het gezicht van Benny Wolfs bloeide open. Hij trok Rob praktisch het appartement in. Die kreeg en groot glas rode wijn uit een karton van de Aldi in zijn hand geschoven voordat hij de naam van een paar albums van de Nederlandse rapper “Skiggy…” en nog het een of ander opschreef.

"Het is geweldig!” riep Benny Wolfs. “Hoe fijn is dat toch om hier in dat boerengat van Lutselus iemand te ontmoeten met wie ik iets gemeen heb!"

Ruikend naar oud zweet en sigaretten ging Wolfs naast Rob op de versleten divan zitten om beter het gesprek te kunnen voeren.

Waar is je vrouw?” vroeg Rob.

Oh die!” antwoordde Benny. “Ze slaapt zoals gewoonlijk. Het is alles wat ze doet sinds ze zwanger werd. Het was haar idee om een kind te nemen, niet het mijne.”

"Ja. Het moet moeilijk voor je zijn als je dat zelf niet gewild hebt." zei Rob.

Hij had medelijden met Anja, maar toch ook met Benny. Hoe kon hij hen helpen? Daarover moest hij niet lang nadenken. Hij dronk het glas zurige wijn leeg en vroeg aan Wolfs of hij hun badkamer mocht gebruiken. Eenmaal daar vond hij snel waar hij echt voor gekomen was, Anja haar haarborstel en Benny zijn kam. Hij trok de haarmonsters van tussen de borstelharen en de tanden van de kam. Vanheks scheurde een stuk WC-papier van de rol, wikkelde daar de haren in en stak ze in zijn broekzak. Het toilet spoelde hij door om Benny de indruk te geven dat zijn bovenbuur het ook effectief had gebruikt. Zijn plan om het wellicht ongewenste hulpprogramma voor het vervelende koppel kon hij nu in gang zetten. Zijn ontsnapping uit het appartement van Wolfs gebeurde zo snel als hij kon.

Hé... Vergeet de lijst met nummers van de geweldige muzikant Skiggy Rapz niet. Hier."

Benny Wolfs overhandigde Rob een briefje. Die bedankte Wolfs uitbundig, glimlachte vriendelijk en maakte dat hij weg was. Nu had hij alles wat hij nodig had om de wereld te ontdoen van het uitschot dat ongegeneerd onder hem leefde!

Om middernacht nam Vanheks de haarmonsters, een aansteker en het met de hand geschreven schrift van De Zaaier-Le Semeur met spreuken en formules. Dat had hij toen hij zeventien was van zijn grootmoeder uit de Russelbeek gekregen toen ze besefte dat Rob ook de gave had.

Vanheks bleef niet in zijn appartement. Achter het appartementsgebouw was er een tuin. Hij liep tot in de uiterste hoek. De maan scheen wel, maar de maansikkel gaf niet veel licht. Rob Brulmans was niet op zoek naar verlichting. Hij wilde de kracht van de nieuwe maan gebruiken om het begin van zijn plan te bevorderen en de banden te verbreken met de dingen die hem daarvoor tegenhielden. Met de aansteker stak hij de haren van zijn onderburen in brand. Die vlamden op en gingen onmiddellijk als een klein vuurwerk de lucht in. Al die tijd zong Vanheks versregels in het dialect van Mummerke, het dorp waar zijn grootmoeder vandaan kwam. De monotoon gezongen bezwering moest ervoor zorgen dat ze het resultaat had waar Vanheks naar op zoek was: nieuwe, beschaafde, respectvolle buren.

Om de bezwering af te maken maakte Rob met zijn linkerhand zijn eigen haar in de war, knoopte zijn hemd open, sprenkelde magisch maanstof over zijn borst en keek naar de nachtelijke hemel aan wie de maangodinnen zijn vrouwelijkheid boden. Hij wist dat de betovering zou werken als de hemel openging en de regen naar beneden kwam . Nu hoefde hij alleen maar te wachten.

Drie avonden later regende het. Rob Vanheks was toen getuige van veel geschreeuw. Of dat uit de lift kwam of uit de trappenhal, dat kon hij er niet uit opmaken. Wel hoorde hij uiteindelijk de voordeur met een luide knal dichtslaan. Vanheks keek uit het raam en zag hoe Benny Wolfs zijn vrouw brutaal in de oude Lada naar binnen stootte. Aan haar buik te zien had ze niet lang meer te gaan. Hij dacht even dat ze daar misschien naar het ziekenhuis zouden gaan. Toen, voordat de autodeuren dichtsloegen en tot zijn schrik, realiseerde Rob zich dat Wolfs zijn vrouw Anja in de koffer van de Lada had gestopt. Eens hijzelf in de auto zat zette Benny Wolfs zijn autoradio op maximum volume en slipte met gierende banden van de oprit van het gebouw. Rob Vanheks overwoog even de politie te bellen, maar hij wist dat zijn betovering tot leven kwam en niets dat hijzelf of iemand anders deed kon die stoppen.

Toen hij de volgende dag het Belang van Limburg las verslikte Rob zich bijna in zijn omelette. Benny Wolfs en Anja Souren, allebei waren ze dood. Wolfs was van het jaagpad ongeveer ter hoogte van de tuikabelbrug in Godsheide het kanaal in gereden. Opluchting, dat was een half uur later het gevoel dat bij Rob Vanheks de bovenhand nam. Zijn bezweringsspreuk had dan toch gewerkt!

De maand daarop was het appartement van zijn vroegere onderburen verkocht, en al snel had Rob Vanheks fatsoenlijke nieuwe buren. Ze werkten hard en sliepen lang. Perfect was dat. Soms vroeg Vanheks zich af of hij zich schuldig moest voelen. Moest hij 's nachts wakker liggen met de gedachte aan het nieuwe leven dat, samen met de ouders, ook verloren was gegaan?

Het was hoe het was… Hij leefde met alle anderen in een hondse, keiharde wereld. En een man met heksenkrachten zoals hij zou altijd overleven.

© Bruno Roggen, Anhée, 2022


 


Submitted: June 23, 2022

© Copyright 2022 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance