Sisters

Reads: 220  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

More Details
Status: Finished  |  Genre: Fantasy  |  House: Booksie Classic

Chapter 2 (v.1) - I Already Knew

Submitted: August 10, 2014

Reads: 50

A A A | A A A

Submitted: August 10, 2014

A A A

A A A

I Already Knew

Ik wist wat er zou gebeuren de dag dat ik stierf, maar ik heb het niet tegenhouden. Mijn zus was degenen die het zou doen. Dat klinkt misschien vreselijk voor jou, maar het is perfect voor mij. En ik kan haar niet eens kwalijk nemen, ze kon zich niet beheersen. Ik denk dat je in de war-Nee, vergeet wat ik zei. Ik weet dat je in de war bent. Je vraagt ??je misschien af ??hoe ik dat weet, dus laat het me uitleggen. 

Mijn naam is Lilly Rose, Ik ben helderziend. Ja helderziend, je hoorde me. Ik werd gedood door mijn zus, Layla Rose. Nogmaals, niet zo verschrikkelijk als het klinkt. Als je het verhaal van mijn zus hebt gelezen, zou je het begrijpen. Wil je een geheim horen? Layla schreef dat niet, dat deed ik. Yup, dat klopt. Ik schreef haar verhaal, Layla wilde laten zien wie ze werkelijk was, zelfs als ze dacht dat ze een monster was. Maar ze had nooit het lef om het te doen, dus ik deed het voor haar. 

Waarom ben ik zo verwarrend? Ik ben heldeziend, als ik je gewoon meteen alles zou vertellen, zou er geen lol meer aan zijn! Maar zullen we nu verder gaan met het verhaal? 

Onze familie was speciaal, onze moeder was een heks en onze vader kon in elk dier veranderen, zelfs uitgestorven of verzonnen dieren. Rare combinatie, ik weet het, vertel me iets nieuws. Oh wacht, kun je niet. Ik weet alles. 

Dus, vanwege die rare combinatie waren Layla en ik anders dan de andere magische kinderen. Tenminste ... Layla was, ik bleek helderziend te zijn. Het enige wat mij anders maakte van andere helderziende waren mijn rode ogen en mijn vermogen om niet alleen in de toekomst te kijken. Maar ook in het verleden. Oh, en ik kon onzichtbaar worden. 

Layla had niet zo veel geluk.

Ze zag er normaal uit, Blauwe ogen, blauwe haar, een lichte huid. Terwijl ik rode ogen had, mijn haar was een mix tussen wit en zilver en mijn huid was erg bleek. Bijna doorzichtig.

Maar uiterlijk was niet alles in onze wereld, de gaves wel. 

Terwijl ik het makkelijk had, met mijn krachten. Zelfs als ik ietsje anders was, was niemand bang voor mij. Maar ze waren bang voor Layla. 

Ze was een heks, net als moeder. Maar ze nam ook iets van mijn vader, ze kon niet veranderen, maar ze had klauwen. Lange dunne klauwen. Dat zou normaal geen probleem zijn, maar ze was een deel heks en dat maakte het gevaarlijk. 

Heksen zijn niet slecht, begrijp me niet verkeerd. Maar als ze te veel kracht kregen dan zou hun Slechte Kant opdagen, net als 'De Stem' in Layla's verhaal. 

Je kunt je Slechte Kant niet beheersen , maakt niet uit hoe hard je ook probeert. Als je het probeert, maak je het alleen maar erger. Layla probeerde het. 

En dat was haar fout. 

Omdat ze het probeerde te beheersen, maakte ze het kwaad. Waardoor het wilde doden. Dit hele gedoe begon op Layla's zestiende verjaardag, ik was vijftien. 

Layla blies haar kaarsen en glimlachte toen iedereen juichte, maar mijn glimlach was nep. Ik wist wat er zou gebeuren. Het moment dat ik dat dacht gebeurde het. Layla was op het punt om de taart aan te snijden toen haar ogen rood werden, en ze gooide het mes. Het bleef vast zitten in de muur, vlak naast mijn hoofd. Ik bleef stilstaan, ik was niet bang, ik zag het al gebeuren. 

"Layla! Wat doe je!" mijn schreeuwde mijn vader, hij staarde naar haar in shock, mijn moeder teleporteerde zodat ze naast me stond. Om te kijken of ik in orde was, ik negeerde hen, mijn ogen waren op Layla, die glimlachte alsof het kerstmis was, haar blauwe ogen waren nu rood, en waren aan het gloeien. Ik duwde mijn moeder van me weg en stond voor Layla, onze vader kon haar zo niet meer zien. "Laat haar met rust Pap!" Zei ik, onze ouders keken me aan alof ik net twee extra ogen kreeg. Mam was op het punt om iets te zeggen, maar ik onderbrak haar: "Ze weet niet wat ze doet, haar Slechte Kant neemt over. Ik zag alles gebeuren." 

Ik draaide snel om en pakte Layla's hand, ze was van plan om me in de rug te steken met haar klauwen. Onze rode ogen keken elkaar aan, ik kon zien dat ze zichzelf probeerde te beheersen. Haar ogen flikkerde van rood naar blauw.

"Ga." Zei ik, en met dat werden haar ogen blauw en rende ze naar haar kamer, tranen in haar ogen. Maar zodra ze wegging viel ik op mijn knieën. Mijn vader stapte naar voren, maar mijn moeder gebruikte haar magie om een kooi om hem heen te vormen. Zodat hij niet verder kon komen, of in een dier veranderen als hij het probeerde. 

"Laat haar met rust, ze heeft een visioen. Als je nu naar haar toe gaat dan stop je haar visioen en heeft ze veel meer pijn." vertelde ze hem. Maar ik hoorde haar niet. 

Ik zag wat er morgen zou gebeuren, wat Layla zou doen, iedereen in de school vermoorden........mij vermoorden.

Ik heb mijn ouders niet verteld wat ik zag, anders zouden ze het proberen te stoppen En je moet nooit knoeien met de toekomst, nooit. 

Toen de dag kwam, zorgde ik er eigenlijk voor dat iedereen in de gymzaal was. De directeur bedankte me ervoor, niet wetende dat ik hen naar hun dood leidde. Hij dacht dat ik het voor zijn verjaardag deed,alsof zijn verjaardag me iets kon schelen. Hij zou een verrassing krijgen van zijn vrouw. Maar dat maakte niet uit, hij zou toch dood gaan, ik voelde me niet slecht voor de vrouw of de baby. Want als de baby geboren was, zou ze verder gaan met haar leven en verliefd worden op een oude vriend van haar.

Toen Layla de gymzaal in kwam, stuurde ik Kevin om te kijkenn of ze 'okay' was, hij was degene die haar zou laten knappen. En ik had gelijk, zoals altijd. 

Terwijl Layla iedereen aan het vermoorden was, stond ik in een hoekje, onzichtbaar. Ik wachtte op mijn beurt, ik was de laatste die ze zou vermoorden. Emily niet meegeteld. Ik opende mijn ogen en zag Layla wild om zich heen kijken, ze kon voelen dat ik hier was, haar rode ogen waren groot.

Ik zuchtte en stapte uit de hoek, en maakte mezelf zichtbaar. Niet van gedachten veranderen Lilly, het is de toekomst, het moet gebeuren. Zei ik tegen mezelf, ik stond achter Layla. Haar schouders waren gespannen en ik kneep mijn rode ogen samen. Ze wist dat ik hier was, waarom viel ze me niet aan? Ik wist het antwoord, haar Slechte Kant was met haarr aan het spelen. Door te zeggen dat ze haar zusje zou vermoorden. Ik moest iets doen, en snel. Als ik niks zou doen zou Layla breken. Dus ik draaide haar om en sloeg haar in het gezicht. Hard. 

Mijn plan werkte, Layla's Slechte Kant vond het niet leuk. Haar ogen gloeide toen ze praatte, maar het was niet haar stem, het was de stem. "Je had dat niet moeten doen Lilly, nu je zal sterven door je zus." Ik rolde mijn ogen, "Dat wist ik al idioot, ik ben helderziend weet je nog?" dat vond ze niet leuk. Ik deed mijn ogen dicht toen ze uithaalde met haar klauwen.


© Copyright 2020 bookNERD4EVAH. All rights reserved.

Chapters

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments: