De Aard van Zussen

Reads: 200  | Likes: 1  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Science Fiction  |  House: Booksie Classic

In een toekomstige maatschappij is er enorm veel veranderd onder druk van President Putrud. Anqua gaat na lange tijd haar zus bezoeken in haar appartement. Dat bezoek loopt niet af zoals voorzien...

De Aard van Zussen
 

door Bruno Roggen


Verwittiging:
 
Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.


Er was veel veranderd sinds President-voor-het-Leven Vlado Putrud aan de macht gekomen was in 2049. Anqua vond dat sindsdien alles veel beter geregeld was. Zij kon zich volledig vinden in de drastische veranderingen die door Putrud waren doorgevoerd.
 

Met een beetje bewondering keek ze naar de appartementsblokken waar zij voor stond. Functioneel, keurig en netjes… Er viel geen spier onkruid te bespeuren, het onderhoud gebeurde perfect. Dat was voor 2049 wel anders geweest...
 

Dan keek Anqua naar het scherm van haar RU17 telefoon. 8:58 VC. Het was avond, maar donker was het nog niet. Toen het stipt 9:00 VC werd drukte Anqua op het rode knopje en stopte de telefoon in het zakje vooraan op haar jeansbroek. Dan nam ze de lift naar de elfde verdieping. Bij appartement 1112 drukte ze op de bel in de muur. Ze drukte op de knop, en ze bleef drukken, totdat ze snelle voetstappen hoorde achter de gesloten deur.  
 

“Zus!” riep Verla toen ze de deur open deed. “Het is zo lang geleden!”
 

Anqua stond op het punt haar armen uit te strekken voor een knuffel, maar de geur van muskusachtige eau de cologne in haar neus deed haar verstijven.
 

"Hallo, jij moet Anqua zijn!" zei de vreemde man met een brede glimlach.

Het was het soort glimlach waarvan Anqua wist dat die alleen van iemand kon zijn die niet recht in zijn schoenen stond. Ze zette snel haar boodschappentas neer, haalde haar spray met PuTip remmenreiniger tevoorschijn en richtte het mondstuk recht op het gezicht van de man. De compacte lichtblauwe spuitbus rolde al twee jaar rond in haar tas en ze zou ze eindelijk eens kunnen gebruiken.
 

"Wie ben jij en wat doe je in Verla's appartement?" vroeg Anqua.
 

“Ik ben haar minnaar,” antwoordde de man nonchalant.
 

"Haar wat?"
 

“Haar minnaar… De man die seks met haar heeft. Begrijp je dat beter?”
 

Anqua ontweek de knuffel die hij haar wou geven en liep door de deur naar de gang van het appartement. De man kwam achter haar aan. Ze was duidelijk:
 

“Ik ken PutKata, de dodelijke vorm van karate. Dus als je iets grappigs probeert, ben je dood voor je het weet!” dreigde Anqua, terwijl ze zich omdraaide om de vreemdeling aan te kijken en een vuist maakte met haar linkerhand. Haar rechterhand wees nog steeds met de spuitbus met remmenreiniger naar zijn hoofd.
 

"Verla, waar ben je?" schreeuwde Anqua, terwijl ze achter de eerste deur, het atelier van Verla, in gluurde. Zoals gebruikelijk was de vloer bedekt met stukjes kraftpapier, linten en bloembladen.
 

"Ja ik ben hier." Verla's stem, gedempt door het gezoem van de afzuigkap, kwam uit de keuken aan het einde van de gang.
 

Anqua ging er naartoe en vond haar zus geconcentreerd bezig boven een pot kokende, krachtige rode bouillon. De geur maakte Anqua onmiddellijk duidelijk waarmee haar zus bezig was: ze kookte vissoep met zeevruchten naar het recept van Robur, een gewezen minnaar van hun moeder, een man die nu al meer dan twintig jaar geleden het tijdelijke met het eeuwige had verwisseld.
 

"Zus, het is veel te lang geleden dat we elkaar nog hebben gezien!" schreeuwde Verla terwijl ze zich naar Anqua toewendde."Ik zie dat je Prott hebt ontmoet?"
 

“Prott?” dacht Anqua. Welke ouders zouden hun kind ‘Prott’ noemen?
 

“Is hij clandestien hier? Een subversief individu? Of een rebel?” vroeg Anqua.
 

“Over wie heb je het?”
 

“Ik bedoel de man die beweert je minnaar te zijn.”
 

“Clandestien… Wel, mijn minnaar, dat is hij! Sorry dat ik je daarmee overval, maar goed, ik kon je dat natuurlijk niet aan de telefoon vertellen.”
 

Anqua slikte en liet de spuitbus op de grond vallen, waar zij net als haar gedachten hulpeloos wegrolde. Ze staarde zwijgend naar de heldere ogen van haar zus en probeerde de catastrofe die zich in haar leven aftekende te verwerken. Zij wou wat zeggen, maar vond de gepaste woorden niet.
 

“Ik moet naar het toilet.” zei ze ten slotte.
 

Verla en Prott waren volledig in overtreding met de wet die Putrud uitgevaardigd had. Al meer dan tien jaar was het land verdeeld in vrouwengebieden (roze op een standaardkaart) en mannengebieden (blauw op een standaardkaart). Anqua was pas twaalf toen die indeling gebeurde. Net als iedereen was ze toen meegenomen naar een van de zwarte cabines die overal in de stad waren opgesteld. Daar liet ze haar voortplantingsorganen analyseren door een arts. Dat onderzoek bepaalde tot welk van de twee geslachten je behoorde, ongeacht hoe iemand zich identificeerde. Na dat medisch onderzoek werd een roze of blauwe genderbadge uitgereikt. Mannen mochten vanaf dat moment alleen nog in de vrouwenruimtes komen met een oranje transversievergunning. Die kregen ze alleen onder buitengewone omstandigheden. Vervolgens lanceerde de overheid het SVP (Selectief Voortplantings Programma). De bedoeling was de ongecontroleerde genetische pool op te ruimen, zodoende dat de onderdanen van Putrud een slimmere en sterkere soort zouden worden. Relaties tussen mensen van verschillende geslachten werden streng verboden, behalve voor degenen die deelnamen aan het SVP. Anqua en Verla mochten niet deelnemen aan het programma, gezien hun familiegeschiedenis. Flatulentie, depressie, diabetes en hartaandoeningen kwamen daar in voor.
 

Anqua had nooit een probleem gehad met het systeem. Ze hield ervan om in de buurt van vrouwen te zijn. Ze had mannen altijd nogal teleurstellend gevonden, vooral de chronische drinkebroer, de emotioneel onvolgroeide idioot met een grijze ringbaard die zichzelf haar vader noemde. Ze was blij dat hij haar niet meer mocht zien. Vrouwen waren betrouwbaarder, intelligenter en aantrekkelijker. Dus elke vorm van relatie met een man leek voor Anqua een belachelijk doel.
 

“Verla heeft me verteld me dat je testpilote bent voor de laatste versie van de PutMig 28” zei Prott. “Ik doe mijn pet voor je af!”
 

De drie zaten nu aan de ronde eettafel. De grote kookpan met vissoep stond in het midden en verspreidde een zoete, rijke tomaten- en lookgeur. Verla en Prott zaten aan elkaar vastgelijmd, een en al glimlach en flirterige blikken, terwijl Anqua tegenover hen zat, stijf als een strijkplank. Ze was ongewoon stil.
 

"Eh... Ja... Ik ben testpilote, maar nog niet zo lang. Voordien heb ik vier jaar lang op PutOlevs gevlogen." zei ze uiteindelijk.
 

"Maar dat is toch geweldig!" zei Prott enthousiast. Het was een doorzichtige poging om Anqua's gunst te winnen, maar het werkte niet. Anqua kon niet stoppen met gebreken in elk klein detail van Prott zijn uitzicht en manier van doen te vinden. Zoals het feit dat zijn blonde krullen zo lang waren dat ze over zijn ogen en mond vielen. Hoe kon hij zo functioneren? Blokkeerde zijn haar zijn gezichtsvermogen niet? Of jeukte zijn gezicht?
 

“Prott is meubelontwerper,” zei Verla op een hoge toon die Anqua niet herkende in haar zus. “Een aantal van zijn ontwerpen zijn door de PutMob fabrieken uitgevoerd en je kan die in interieurs in bijna heel het land terugvinden.”
 

Het was alsof Verla opschepte over haar kind.
 

“En jij zelf, ben jij nog steeds op zoek naar een onderbetaalde functie als lesgeefster?” vroeg Anqua aan haar zus. Passief-agressieve opmerkingen konden haar altijd weer aan het praten krijgen.
 

"Onderbetaald? Ja, misschien. Militaire testpiloten verdienen natuurlijk meer. Maar ik verdien genoeg in het zwart met mijn bloemschikken als freelancer.”
 

Anqua zuchtte en rolde met haar ogen. Ze ergerde zich al meer dan twee jaar lang over Verla's gebrek aan ambitie en carrièrefocus, en nu begreep ze eindelijk de oorzaak.
 

“De vissoep is heerlijk,” onderbrak Prott, terwijl hij een lepel in zijn mond stopte en een puntje van zijn krulhaar meenam. "Ik kan proeven dat je verse heilbot en scampi’s hebt gebruikt, liefste."
 

Anqua huiverde bij het woord ‘liefste’. Dit klopte niet. Het was alsof haar zus recht voor haar ogen werd gemolesteerd.
 

"Hoe gaat het met Nella en Hanka?" vroeg Verla. Ze probeerde handig weer van onderwerp te veranderen. Het was alsof zij in een mijnenveld op zoek was naar een veilige plek om te staan.
Nella en Hanka waren de twee prachtige godinnen met wie Anqua haar leven en haar bed deelde. Ze stelde het niet op prijs dat ze in dit gesprek werden betrokken en hun namen geassocieerd werden met deze vuiligheid van een totaal onwettelijke seksuele relatie.


“Prima,” antwoordde Anqua kortaf.
Ze slurpten al zwijgend nog een paar lepels van de gloeiend hete vissoep.


Toen hield Anqua het niet langer uit: "Verla, wat denk je verdomme dat je aan het doen bent?" Ze keek haar zus recht in de ogen en negeerde de aanwezigheid van Prott.


“Je bent te slim. Waarom in Putruds naam zou je de wet overtreden?”


“Ik ben verliefd,” zei Verla met haar geforceerde onaangename stem.


"Verliefd? VERLIEFD? Kun je nog iets clichématiger bedenken? Dat is het soort dingen dat domme mensen zeggen. Domme mensen die niet nadenken over de gevolgen van hun daden. Domme mensen die voor de rest van hun leven in de gevangenis belanden!”


Prott, die niet wist waar hij moest kijken, bracht de soepkom naar zijn lippen om zijn gezicht te verbergen. Zijn haar hing wel in de vissoep, maar dat kon hem blijkbaar niet schelen.


"We gaan niet naar de gevangenis," zei Verla minachtend. “De PutSex inspecteurs controleren deze buurt zelden. En als ze dat doen, zijn het nog maar de eerste paar appartementen.”


"Ben je niet bang dat een van je buren je zal verlinken?"


“Maar nee, Anqua. Meer dan de helft van de meisjes hier krijgt mannelijk bezoek. Ze geven vodkafeesten op de bovenste verdieping. Mannen zijn daarbij meer dan welkom. Zo heb ik mijn Prott ontmoet.”


Verla keek haar onwettige partner aan alsof hij een puppy was.


“Er zijn zelfs een paar zwangere vrouwen. We zijn ziek van deze Putrud propaganda vol onzin voor mensen. We willen gewoon ons leven leiden. Niemand gelooft meer in het systeem.”


"Niemand? Zei je ‘niemand’?" Anqua stond op van de tafel. "Ik geloof er wel in. Het systeem is ingevoerd door Vlado Putrud voor ons eigen bestwil. Hoe kun je zo egoïstisch zijn? Wil je dat het menselijk ras met elke generatie zwakker en dommer wordt?”


Anqua wachtte niet op een antwoord. Ze pakte haar jas en haar tas en liep met haar kinnetje in de lucht naar de voordeur terwijl ze in haar hoofd de laatste woorden van haar zus herhaalde. Als ze achterom had gekeken, had ze Verla met tranen in haar ogen en een stomverbaasde Prott gezien. Maar dat deed ze niet.


"Je bent mijn zus, dus ik zal je niet gaan aangeven," schreeuwde ze. "Maar wij zijn verdomme klaar met elkaar. Mij zal je hier nooit meer zien!"


Met een perfecte timing sloeg Anqua de deur dicht voor een maximaal dramatisch effect.
“Hoe kon ze mij dit aandoen?” vroeg ze zich af terwijl ze voor het appartement stond en haar bloed naar haar hoofd voelde stromen. In de gang van de elfde verdieping waren een paar vrouwen aan het fluisteren en de buurman van Verla kwam een kijkje nemen. Maar Anqua was te boos om er iets om te geven.


Ze pakte de boodschappentas die ze bij had, nam het cadeau dat erin zat voor haar zus en scheurde het rode inpakpapier open. Ze goot de vier flessen geurige bodylotion leeg op de deur van het appartement van haar zus. Terwijl ze dat deed schreeuwde ze haar frustratie uit in een golf van primaire woede die ze nog nooit eerder had gevoeld. De slecht verlichte gang stonk nu naar perzikbloesem, Verla's favoriete geur, een geur die nu voor altijd verpest was in Anqua’s geest. Ze nam de lift naar beneden en liep het flatgebouw uit.


Buiten bleef Anqua even staan en keek om zich heen. Deze hele buurt was tot op het bot verrot. De vrouwen in de andere appartementen hadden haar zus gehersenspoeld. Daar zouden ze allemaal voor boeten…


In de stilte van de lege straat, verlicht door de volle maan, haalde Anqua de telefoon uit de zak vanvoor op haar broek en drukte op de knop ‘Stop Opname’.


Thuis zou Anqua de opnames nog eens opnieuw bekijken. Dan kan ze alles wat niet goed gelukt of irrelevant was wissen voordat ze de telefoon in handen gaf van de PutSex brigade.


© Bruno Roggen, Anhée, 2021


Submitted: September 20, 2021

© Copyright 2022 impetus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:


Facebook Comments

More Science Fiction Short Stories

Other Content by impetus

Short Story / Romance

Short Story / Romance

Short Story / Romance