Oidipiet Blog page 25

Reads: 275  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

More Details
Status: Finished  |  Genre: Young Adult  |  House: Booksie Classic
Some poetry and text

Submitted: July 23, 2010

A A A | A A A

Submitted: July 23, 2010

A A A

A A A


tien tellen
9 jun, 14:14
tien tellen op een rij
dat jij stond naast mij
het was genoeg voor vuur
voor een uur
maar ik kom jou telkens weer opnieuw tegen
en dat maakt jou steeds een beetje meer de liefde van mijn leven
nu, zie ik jou iedere dag
en droom ik zelfs over je lach
tussen droom en realiteit
tussen hoop en spijt
zie ik jou telkens weer
en wil ik meer en meer
het houdt niet op
ik weet er is meer
maar ik zit vast
en kom er alleen niet uit
dus stel ik het steeds weer uit
naar een volgende keer
maar die komt nooit
als ik niet verander
dus ik ga er wat aan doen
ik stop met gebruiken
en ga voor de verandering
weer eens ruiken aan een bloem
van de zon genieten
en een dagje naar het strand
op de golven van de zee
met de wind mee
met jou mee
naar een beter leven
los van de verslaving
om jou geven
en mij
om ons alle twee
Meer...
geen slaap
9 jun, 09:42
een uur
de duisternis
nog een uur
slapeloos
blijvend in mijn gedachte
mijn hart klopt door
nog uur, en nog een uur
ik sta op
ik kan er niet meer tegen
vrdmm!
ik hou van je
zoveel
dat ik niet eens meer de rust heb om te slapen
fckng hll!
dit gaat veel te ver
ik hou van je
zoveel
dat ik niet eens meer kan denken
arg!
ik hou van je
zoveel
ik word er gek van
en hoe heb jij vannacht geslapen, schat?
Meer...
aan het verleden voorbij
8 jun, 22:11
hart in stijl
mijn wil terug
bij jou
verdwenen achter de horizon
wachtend op een nieuwe dag
steenkoud
mijn doen en laten
verslaafd aan goud
dolend door de nacht
de onrust die het bracht
kleurenparadijs
mijn dromen
gaan niet over een nacht ijs
verheven boven de pijn
aan grenzen voorbij
is ons samen zijn
in lavendel
schoon en eerlijk
aan het verleden voorbij
een opluchting
en heel erg veel liefde
voor jou
en voor mij

Meer...
Na het strand
8 jun, 16:14
Ik was al meer dan een week ziekig, dus het kwam er maar niet van. Maar toen op een mooie dag voelde ik me wat beter en gingen we toch naar het strand. Hij zat in de open-detox-afdeling en vertelde mij als vanouds honderd uit over hoe ik van het leven moest genieten. Hij zeurt altijd dat mijn gedichten weer over die ene verloren liefde gaan en nooit eens hoop en moed bieden aan mensen. Soms is hij wel eens positief verrast maar dat is maar heel zelden. Daar hem wist ik dondersgoed dat ik qua niveau nog veel te leren heb. Maar ik liet me niet veranderen en ging mijn eigen weg. Verdriet kan mooi zijn, je hoeft er niet vrolijk van te worden, als het je maar raakt.
Op de fiets naar het strand werd ik me opeens bewust dat mijn roes van blowen, drinken en gokken, weg waaide door de wind. We moesten zelfs nog een paar duinen beklimmen, en die inspanning maakte mij meer en meer bewust dat mijn conditie niet optimaal meer was. Toch hield ik de vaart erin, want ik wilde snel mijn biertjes op het strand kunnen drinken en praten om nieuwe ideeën voor gedichten en verhalen op te doen. Zoals ik wel vaker gebeurd, “zeggen is schrijven” als ik iets gezegd heb, schrijf ik het later op. Daar neem ik de moeite voor, omdat ik dat waard vind om te doen.
Na een paar uurtjes zon en nog een finale duik in zee, ging ik heerlijk opgelucht weer terug naar huis. Nu een week of wat later besef ik me opeens dat ik veel betere dingen met mijn tijd kan doen, dan alleen maar blowen, gokken en drinken. Ik wil inderdaad van het leven kunnen genieten zonder die roes, gewoon een leven hebben, een relatie, ooit misschien een kind, en door altijd maar in de koffieshop te zitten lukt dat nooit. Ik wil er echt iets aan veranderen. Die magneet moet uitgezet worden, of ik moet er in ieder geval niet meer door bestuurd worden. Het liefst wil ik een tussenweg waar ik kan genieten van het leven, met af en toe een roes, maar waar ik ook mezelf in blijf en niet meer afhankelijk ben van drugs, gokken en drinken om mezelf gelukkig te voelen. Een vervangende drugsvrije, gokvrije en drankvrije omgeving zou mij goed doen. Ik wil ergens beginnen en iets opbouwen wat zin heeft. Die onrust moet weg, en daar heb ik heel erg veel afleiding voor nodig. Het schrijven is er een van, maar dat is niet genoeg. Ik wil dingen doen met me leven, en zolang ik me als een koffieshopbewoner gedraag gebeurd er niets met me leven.
Het is gewoon stom, ik weet dat ik elk moment naar buiten kan lopen en hulp kan gaan zoeken, maar ik blijf toch liever in de koffieshop zitten met mijn familie van eenzamen, die mij af en toe inspireren tot een goed gedicht of verhaal. Daarbij ben ik ook bang dat ik lang niet zo goed zal schrijven als ik stop met gebruiken. Dat verzinkruid werkt wel degelijk als een broeinest van inspiratie, maar het zet mijn kop ook in de fik. Zeker als ik er bij ga drinken. Ooit was ik leuke, lieve, aardige jongen, maar ik ben gewoon een keiharde klootzak geworden door het gokken, de drugs en de drank. En die klootzak laat geen liefde in zijn leven toe, omdat die alleen maar aan zichzelf denkt en bang is zich te binden, überhaupt te praten met een vrouw.
Overmorgen praat ik met mijn psychiater, misschien dat hij me naar een of andere gesloten-detox-afdeling kan sturen, zodat ik ff een tijdje stop met gebruiken. Tijd voor mezelf heb om tot rust te komen, af te kicken en te schrijven, zodat ik niet meer geleefd wordt door die koffieshop, dat ik er los van kom. En als ik dan eenmaal los ben dan kan ik eindelijk eens ergens mee beginnen wat ik zelf al heel lang wil. Een eigen leven. Een gezond leven. Een leuke vrouw ontmoeten. Gelukkig zijn. Gewoon genieten.
Meer...
in gesprek met het leven
7 jun, 23:14
Hallo, ben je daar? Wat heb je me te bieden? Een vrouw, een kind, vreugde, verdriet? Tot nu toe heb ik nog niks, alleen mezelf en mijn woorden. Misschien een paar vrienden en vriendinnen, wat familie, de kat van de buurman, mijn muziek, mijn toetsenbord, mijn verdriet. Want het lukt maar niet. Ik schrijf over en wijf en het gaat fout en alleen word ik oud. Ik vertrek als de lol ervan af is, met mij maak je geen verbintenis. Ik haat mezelf omdat ik maar als een verslaafde doelloos door jou heen loop opzoek naar nieuwe dingen om te beleven. Ik wil jou koesteren, elk moment van je genieten, maar het is soms een grote hel, een nachtmerrie, met wraakengelen, die mij kwellen met de waarheid, dat ik loser ben, alleen gedoemd om mijn ondergang te schrijven, een leven zonder succes, zonder geld, zonder wijven. Dat boeit me eigenlijk allemaal niet, ik hoef maar een wijf met jou mee te dragen, en dat geld en dat succes kan me gestolen worden. Als ik maar gelukkig ben met wat ik doe. En als anderen dat mooi vinden, dan is dat mooi meegenomen. Ik sta pal naast je en er komt geen beweging in jou. Alles staat stil en ik wil er soms zo graag uit. Slapen, eeuwig slapen in een bed van liefde samen met mijn vrouw, los van jou. Toch hou ik van je, ook al is het soms niet leuk, je laat me elke dag weer voelen dat je er voor me bent. En vaak genoeg zijn er hemelse momenten die mij even mijn problemen doen vergeten en wensen uit laten komen. Ik lach naar je, ik lach je niet uit, nee, ik lach naar je. Soms schieten er tranen in mijn ogen als er weer eens een tak breekt of een wortel ontstoken raakt, maar tijd heelt zelfs de diepste wonden en die heb jij mij gegeven. Ook al is het soms zwaar toch ben ik blij met je. Bedankt, het leven.
Meer...
het licht
7 jun, 17:07
ik staar naar boven
en zie het licht
ik slaak een diepe zucht
het einde van het gedicht
Meer...
help me
7 jun, 17:06
de barkurk schuift over mijn hart
ik voel de pijn van het leven
die mij laat huilen met smart
het is deze pijn die ik gewend ben
het is deze pijn die mij laat zijn wie ik ben
dromen die opgaan in rook
ik zie jou gaan, en jou, en nu jij ook.
het verdriet blijft maar gaan
het leven is een grote teleurstelling
mijn leven is een grote waan
ik leef continu in de vijfde versnelling
ik heb geen rust ik heb geen zin
ik ben me bewust, ik heb geen vriendin
laat mij maar een paar weken opnemen
geef mij maar een lange vakantie achter gesloten deuren
want ik ben zo dwangmatig als de pest
en zit alleen maar te zeuren
ik wil een beter leven, het liefst nu
ik kan niets meer geven, ik weet het, het is cru
maar de onrust laat me drinken en gokken en drugs gebruiken
die mij mezelf doen vergeten en in de brand steken
eigenlijk moet ik al heel lang iets zeggen
tegen een bepaald persoon, en dat is:
“ik hou van je, al heel erg lang.
ga je met me mee naar buiten het leven vieren?”
of zullen we samen zelfmoord plegen?
het maakt me niet uit, als je maar met mee gaat tot het eind.
het enige wat ik kan denken is was ik maar bij jou
het enige wat ik doe is bij jou proberen te zijn
ik ben vreselijk verliefd op je, maar ik kan het je niet zeggen.
dus zeg ik het maar tegen een bekende.
misschien dat zij het je kan uitleggen.
ik word gek van die magneet, die alles naar jou toetrekt
inclusief mij, en alle andere mensen die we kennen
je weet het, je doet het, het kan je niks schelen
maar ik ben niet zomaar iemand
niet een van de zovelen
deze liefde gaat tot het bot
en alleen ga ik kapot
dus geef mij maar wat rust en afstand
want als het zo door gaat
vlieg ik nog over de rand
ik wil een muur die mij tegenhoud
weer op nul beginnen
opnieuw vertrouwt
bij zinnen
help me
alleen gaat het fout

Meer...
de huilende rots en de sterfende golf
6 jun, 13:26
"de huilende rots"
red me
vergeef me
ik wil geloven
ik wil beloven
maar ik kan het niet
want het is er niet
dus laat me nu maar alleen
met mijn tranen van verdriet
en mijn getergde hart van steen
"de sterfende golf"
ik wil de tijd vergeten
ik wil mezelf vergeten
verlos me uit mijn lijden
ik kijk uit naar betere tijden
want nu doet het zeer
ik wil niets meer
laat me alleen
laat me met rust
ik wil niet meer
het is genoeg
de onrust
onder het water
ademloos
ik haat je
er is geen genade
de golf sterft
ik geloof niet meer
mijn natte voeten
herinneren mij
aan de vorige keer
eindeloos
totdat je voor een ander koos
 

Meer...
De perfecte moord
5 jun, 16:26
"Ik wou dat je dood was!" schreeuwt ze tegen hem, en ze hangt op. Tringggggg, tringgggg, tringgggggg. De deurbel blijft maar gaan, maar zij doet niet meer open. "Loop naar de hel!" schreeuwt hij van buiten. Alleen het woordje ‘hel' komt door de ramen heen. Kwaad doet ze het raam open en zegt: "Als je nu niet weggaat, bel ik de politie." "Doe maar!" roept hij terug. Kwaad loopt hij weg en pakt een grote steen. Hij loopt terug en gooit de steen dwars door de ruit van de voordeur heen. "Mag je ze dit ook gaan uitleggen!" En binnen dertig seconden is hij verdwenen, de straat uit.
De volgende dag belt ze hem op, met de mededeling dat ze hem niet meer wil zien en dat hij bij haar uit de buurt moet blijven. Ze spreekt zijn voicemail in, want direct over de telefoon was het haar nooit gelukt om eindelijk eens te zeggen wat ze na al die jaren ellende wou.
Woedend luistert hij het bericht van zijn ex-vriendin af en hij gaat direct naar haar huis toe. Ze wil hem niet meer zien, dus ze doet niet voor hem open. Na lang aandringen op de bel doet ze het raam open en zegt: "Het is uit, ga naar huis!" "Maar ik hou van je" stamelt hij eruit. "Laat me alsjeblieft even binnen komen." "Nee! Ga nu weg, of ik bel weer de politie."
Weer loopt hij de straat uit, de hoek om en gaat staan roken bij de ingang van het park. Na tien minuten loopt hij terug en ziet zijn ex-vriendin in de deuropening van haar huis praten met de buurman. "Vieze hoer!" schreeuwt hij, en hij stormt op haar af. Ze wil de deur nog dicht doen, maar het is al te laat. Hij is binnen. Hij geeft haar een paar flinke trappen en schreeuwt. "Nu, is het pas echt uit!" en hij smijt de deur dicht en zet het op een lopen. Met trillende handen maakt ze de deur weer open en roept hem na: "Sterf maar, ik haat je. Rot op!!!! Rot op!!!! Rot op!!!!" Maar hij is al de straat uit. Ze zal hem twee weken lang niet meer zien...
Het volgende weekend gaat ze alleen uit in de stad opzoek naar een nieuwe vriend. Ze loopt van kroeg naar kroeg en groet bekenden en onbekenden. Totdat ze iemand tegen het lijf loopt die haar wel bevalt. Hij is groot en sterk en aan zijn manier van doen blijkt hij niet bang te zijn voor een gevecht, want als ze hem een duwtje geeft wil hij in eerste instantie haar meteen een mep verkopen. Totdat, hij ziet dat het om een aantrekkelijke vrouw gaat die gewoon een praatje met hem wil maken. Die avond vind zij nieuwe liefde in deze grote, sterke man en na wat bellen en afspreken hebben zij een week later een relatie.
"Wat zou jij doen als er iemand anders aan mij zat?" vraagt ze. "Dan vermoord ik hem!" zegt hij stellig. "Dat is het enige wat ik wou horen..." fluistert ze hem in zijn oor. Ze kust hem in zijn nek, op zijn schouder, op zijn borst. Hij streelt haar over haar hoofd. En voor ze het weet zit ze hem op de bank oraal te bevredigen. "Dus, je zou hem echt vermoorden?" "Ja, ja, echt!" roept hij uit, terwijl hij bijna klaarkomt van haar tong op zijn eikel.
Een week later ziet zij haar ex-vriend over straat lopen. Snel loopt ze de hoek van de straat om, zodat hij haar niet kan zien. Toen, schoot haar opeens het idee te binnen. Met tranen van overmacht loopt ze gniffelend in zichzelf terug naar huis. "Nu heb ik je," zegt ze zachtjes als ze de deur van haar huis open doet.
Als ze binnen komt zit haar nieuwe vriend televisie te kijken. "Zullen we zo naar het park gaan?" vraagt ze hem. "Ja, is goed, vijf minuten, even dit afkijken." "Ok, ik ga alvast heen. Ik zie je wel bij de ingang." Ze loopt naar buiten en gaat opzoek naar een gunstige plek waar ze weet dat ze haar ex-vriend tegen zal komen.
Ze gaat bij ingang van het park op een bankje zitten en blijft wachten, en wachten, en wachten. Totdat ze eindelijk haar ex-vriend ziet lopen. Hij ziet haar nog niet en zij doet net alsof ze hem niet ziet. Plotseling ziet hij haar wel en roept: "Dus, daar zit je al die tijd!" "Waar?" vraagt ze. "Ja, hier op dit bankje." "Hoepel op, vriend, ik wil je niet zien" "Ík ben je vriend niet, en hoepel zelf op. Ik mag hier lopen als het je niet zint ga je maar ergens anders zitten." Binnen enkele seconden hebben ze weer ruzie zoals vanouds als al die jaren daarvoor. Het enige wat hij niet wist, is dat zij een nieuwe vriend heeft en dat die elk moment bij de ingang van het park kon zijn.
Zij wist dat en wakkerde het vuur nog eens extra aan, door luidkeels tegen haar ex-vriend te schreeuwen en hem voor van alles en nog wat uit te maken. Haar nieuwe vriend hoorde haar geschreeuw al van een grote afstand en hij begreep dat ze in de problemen zat. Hij zette het meteen op een rennen en op het moment dat hij ziet wat er aan de hand is denkt hij geen seconde lang na...
Hij pakt een grote steen en ramt hem met volle kracht tegen het hoofd van de belagende ex-vriend. In een klap ligt hij op de grond. Zijn hoofd bloed heftig. Het dringt nog niet helemaal tot hen door, maar hij beweegt niet meer en zijn pols valt langzaam weg. Rustig, gaat ze op het bankje bij de ingang van het park zitten, ze zucht en laat een klein glimlachje aan haar nieuwe vriend zien. Maar die staat nog vol verbazing te kijken naar wat hij gedaan heeft. Maar het is toch echt gebeurd. Hij is dood.
Meer...
ze houdt van me
4 jun, 21:08
ze is mooi
in roodroze
met haar prachtige haren
ik zie
de diepte in haar ogen
die mij
de mooiste dromen beloven
haar lach verguld van pret
steeds weer een nieuwe herinnering
vannacht ligt ze bij me in bed
mijn vlinderling
telefoon niet nodig
praten bijna overbodig
ze is mooi
zoals ze is
en ze houdt van me
dat is een ding
wat zeker is


© Copyright 2018 Oidipiet. All rights reserved.

Add Your Comments:

More Young Adult Scripts