3. Bier, bedreiging en... bier

Reads: 143  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

More Details
Status: Finished  |  Genre: Non-Fiction  |  House: Booksie Classic

Submitted: March 20, 2016

A A A | A A A

Submitted: March 20, 2016

A A A

A A A


HBO introfestival Den Bosch, 2012. Ik herinner me het als de dag van ongeveer drie jaar en wat maanden geleden. Na eerst wat doelloos te hebben rondgedoold op het “enorme” festivalterrein naast de onderwijsboulevard en wat bier te hebben genuttigd viel mijn oog op een GGD tentje. Gratis en beschonken in een potje plassen terwijl een redelijk sexy vrouw (ik geef haar een 8,36 van de 10) toekijkt, wat wil een man nog meer. Tevreden met mijn ferme waterstraal en chlamydia-vrije lichaam loop ik even later de tent uit richting de bar en bestel nog een biertje, want die had ik immers wel verdiend. Terwijl ik twijfel of die vrouw wel degelijk een 8,36 van de 10 was en niet minstens 2 punten lager vanwege mijn door alcohol verschoven standaarden (die ik toen nog wel had) viel mijn oog op de GU stand.

Een mooie tafel volledig uitgerust met GU doek, flyers en mijn favoriete rode voorzitter die mij wist te vertellen dat het Soosbestuur een pullenfeest had georganiseerd die avond. 15 euro voor onbeperkt bier in de soos! Hij had me al bij soosbestuur.

15 euro, vele pullen en een wazige 3 uur later stond ik opeens met gestoorde limbo in de La la la (een random kroeg in Den Bosch). Onder het motto van ergens anders is het altijd gezelliger liepen wij naar buiten en besloot gestoorde limbo op een opstapje uit te rusten naast de La la la. Net toen meneer zijn lading wou lossen(iets te veel alcohol gok ik), kwam er een gast-in-onderbroek-met-gigantisch-keukenmes de deur uit. “GIJ GAAT HIER TOCH GODVERDOMME NIET OP M’N STOEP KOTSEN OF WAH”? 2 dingen vielen op;

1.gestoorde limbo had opeens al zijn vitaliteit terug en wist het op een rennen te zetten

2. gast-in-onderbroek-met-gigantisch-keukenmes was knettertjelam

Alhoewel gestoorde limbo (raar genoeg) het meest verstandige gedrag op dat moment vertoonde, leek het mij een goed idee dit niet te volgen maar rustig een praatje met gast-in-onderbroek-met-gigantisch-keukenmes te maken.

Na een half uur gezellig te hebben gebabbeld met gast-in-onderbroek-met-gigantisch-keukenmes liep ik mee naar binnen om wat bier met hem en zijn maten te drinken. Wat kaartspellen, lauwe biertjes en oeverloos geouwehoer over wat zich net had voorgedaan later leek het mij een goed idee terug de La la la in te gaan en mijn tas en jas op te halen die ik daar had laten liggen.

Eindelijk bij de La la la aangekomen (het was de deur er naast), kwam ik er achter dat deze helaas al gesloten was. Luid bonkend op de ramen als een bezeten neanderthaler deed een van de beveiligers open. Deze had wel mijn jas, maar niet meer mijn tas voor mij. Een van de maten van gast-in-onderbroek-met-gigantisch-keukenmes had echter wel iemand met mijn tas gezien nadat ik deze uitvoerig aan hem beschreven had. Deze beste man die mij wou helpen deed aan rugby, en ondanks dat ik geen kleine jongen was, was hij nog minstens een kop groter en een schouderlengte breder.

Hij zette het op een sprinten naar het toen nog voor mij onbekende feest café de Carrousel. Ik had destijds nog het lichaam van een jonge god, dus kon hem makkelijk bijhouden (nu heb ik helaas alleen het lichaam nog van een wat dikkere jonge god). Na een kwartiertje door de Carrousel gespeurd te hebben was mijn tas nog steeds nergens te zien en gaven we de moed op. Op weg naar buiten kwamen we helaas midden in een gevecht tussen beveiliging en wat petjes met vuilniszakken aan. Meneer rugby was er niet vies van en alsof ik zijn gehandicapte medesoldaat uit Vietnam was duwde hij me aan de kant en begon het afval een voor een samen met de beveiligers weg te werken.

Wonder boven wonder zagen wij toen een zeer bekende tas voorbij lopen. Ik had de beste man die hem droeg stevig bij zijn dode fret op z’n capuchon te pakken en vroeg hem of hij wist wat er in die tas zat. Nadat hij fout gokte en ik een voor een dingen kon opnoemen die er helaas niet meer stuk voor stuk inzaten omdat hij die onderweg had gelost, zijn we gelukkig toch tot de overeenstemming gekomen dat het mijn tas was. Na meneer rugby hartelijk bedankt te hebben maakte ik mijn weg naar het station. De eerste trein naar huis ging bijna en een slaapplek had ik niet meer, sinds ik gestoorde limbo was kwijtgeraakt.

Na een halfuur op het station te hebben geslapen, werd ik wakker van een bellende gestoorde limbo. Eenmaal verenigd met gestoorde limbo en de opeens opgedoken blonde nazi was de avond compleet en konden we richting het huis van blonde nazi (want die had nog bier). Daar aan gekomen besloten we dat het toch maar slim was om te gaan slapen, maar niet voordat we eerst nog één keer het hele huis wakker hadden gemaakt met “HE, LUL, HOU EVEN OP DAARMEE!”.

Bier, bedreiging en… bier.

Met vriendelijke groeten,

Sybren Kramer

“Waarom zou ik dingen verzinnen? De waarheid is al absurd genoeg.”


© Copyright 2017 Sybren. All rights reserved.

Add Your Comments:

More Non-Fiction Short Stories

Booksie 2017-2018 Short Story Contest

Booksie Popular Content

Other Content by Sybren

3. Bier, bedreiging en... bier

Short Story / Non-Fiction

1. Ooit, lang, lang geleden

Short Story / Non-Fiction

Popular Tags